Муҳаббат Мӯҳтоҷии асосӣ дар олами имрӯза

Муҳаббат… ин калимаи зебо дар ҳар забон аст. Муҳаббат ба ёди мо чӣ мебиёрад: дилбастагӣ, ғамхорӣ, гармӣ, некдилӣ, якдигарфаҳмӣ, бехатарӣ ё модар? Лекин худат фикр кун, ки ин калимаи зебо дар ҳақиқат чӣ маъно дорад? Ту мехоҳӣ, ки туро дӯст доранд? Ту дӯст медорӣ?

Худо муҳаббат аст ва агар муҳаббаташ дар дили ту монад, ин ба ту ёрдам мекунад, ки ту дӯст дорӣ ва дӯстдошта бошӣ. Худо сарчашмаи тамоми муҳаббат аст. Дар 1-ум Юҳанно 4:16 навишта шудааст: “Ва мо муҳаббатеро, ки Худо ба мо дорад, медонем ва ба он эътимод дорем. Худо муҳаббат аст, ва ҳар кӣ дар муҳаббат сокин аст, вай дар Худо сокин аст, ва Худо дар вай”. Ҳеҷ кас наметавонад муҳаббати ҳақиқиро ёбад ва ҳис кунад, агар муҳаббатро дар Худо ва ба воситаи Ӯ наҷӯяд.

Баъзе аз муқобили муҳаббат инҳоянд: нафрат, нобоварӣ, худпарастӣ ва ҷанг. Агар мо ба вазъиятҳои зиёди ин ҷаҳон ва аксари оилаҳо нигоҳ кунем, мо мефаҳмем ки одамон сахт мӯҳтоҷи муҳаббат ҳастанд.

Ту чӣ? Ҳис мекунӣ, ки туро дӯст медоранд? Оё ту дар дилат дард, танҳоии чуқур ҳис мекунӣ аз барои он, ки дилбастагию дӯстӣ ва дилгармӣ надорӣ? Ту баъзан ҳис мекунӣ, ки ягон кас ба ту парво надорад? Оё падару модарат дар вақти кӯдакиат якдигарашонро ё фарзандонашонро дӯст намедоштанд? Дар ҷаҳони имрӯза ин гуна ҳиссиёт маъмул аст, чунки дар он муносибати бартаришуда ин «аввал ман» аст. Дили дардманд натиҷаи он аст, ки одамон ба хоҳишу манфиатҳои худпарасташон дода мешаванд.

Муҳаббат ин дилбастагии эҳсосӣ нест, ки мехоҳад шаҳвати худро қонеъ гардонад ва бисёр вақт онро аз ҳисоби одамони дигар мекунад. Ин дилбастагӣ, ки баъзеҳо муҳаббат меноманд, дар асл худпарастӣ аст, чунки он роҳату ҳаловати худашро меҷӯяд. Муҳаббат обрӯ ва ҳаловати худро пешбарӣ намекунад.

Матни пурра: Муҳаббат Мӯҳтоҷии асосӣ дар олами имрӯза

Вақте ки дар зиндагиамон душвориҳо меоянд ин нишонаи он нест, ки Худо моро дӯст намедорад. Худо иҷозат медиҳад, ки мо аз душвориҳо гузарем ва он ҳама вақт барои фоидаи мо аст. Падару модаре, ки дар ҳақиқат фарзандашро дӯст медоранд, на ҳама вақт чизи мехостагии фарзандашро ба ӯ медиҳанд, лекин барои фоидааш ӯро маҳдуд ва худдорӣ мекунанд.

Муҳаббат худфидокунӣ аст. Муҳаббати ҳақиқӣ барои дигарон некӣ меҷӯяд. Муҳаббат гарм, раҳмдил ва нек аст. Агар мо дар ҳақиқат дӯст дошта бошем, мо барои беҳбудии ҳозираву ояндаи одамони атрофамон ғамхорӣ мекунем. Шавҳару падари пурмеҳр муҳаббаташро ба ҳамсар ва фарзандонаш нишон медиҳад. Вай бо шодӣ ҳар чизи доштагиашро медиҳад ва худро қурбонӣ мекунад, то ки муҳити меҳру муҳаббат ва хушбахтиро созад. Зан ва модаре, ки ҳақиқатан дӯст медорад, шавҳарашро эҳтиром мекунад ва ба фарзандонаш ҳисси ҳурмату муҳаббатро нисбати падару модараш ва якдигарашон пайванд мекунад. Вай бо хушнудӣ барои тамоми оилааш ҷои орому бехатар таъмин мекунад. Масеҳ намунаи ибрати муҳаббатро ба воситаи он нишон дод, ки Ӯ ноҳақ дар салиб ҷон дод.

Агар ту ҳис мекунӣ, ки мӯҳтоҷи муҳаббат ҳастӣ-агар дар дилат холигӣ бошад-ту муҳаббати ҳақиқиро ёфта метавонӣ. Ту онро ёфта метавонӣ, агар ҳаётатро ба Худо супорӣ. Худо туро бо ғамхорию дилсӯзии меҳрубон дӯст медорад ва муҳаббаташ беҳаду канор аст. Ӯ бароят ғамхорӣ мекунад ва мехоҳад ба ту дар ҳамаи дарду мусибатҳои зиндагиат кӯмак расонад. Агар ту худро танҳо ҳис мекунӣ ва фикр мекунӣ ки ҳеҷ кас барои ту парво надорад, ту метавонӣ боварии пурра дошта бошӣ, ки Ҳамоне, ки Писарашро барои ту қурбонӣ кард, тамоми дарду ғами туро ҳис мекунад. Агар ту ба Худо рӯ оварӣ, Ӯ дар лаҳзаҳои танҳотаринат ва рӯзҳои андӯҳгинтаринат ба ту тасаллӣ, қувват ва роҳнамоӣ мебахшад.

Агар ту надонӣ чӣ тавр ба назди Худо биёӣ, пас дили худро ба Ӯ холӣ кун ва Ӯ мешунавад. Агар ту ҳис мекунӣ, ки ба ягон кас бовар карда наметавонӣ, ҳатто ба Худо, пас инро ба Худо гӯй. Баъд хоҳиш кун, ки Ӯ ба ту роҳро нишон диҳад.

Агар ту ҳис мекунӣ, ки ту гуноҳкорӣ ва умед барои ёфтани бахшиш ва муҳаббат надорӣ, бо тамоми дилат ба назди Худо омада, барои гуноҳҳои гузаштаат тавба кун ва онро тарк кун. Худо Падари меҳрубони ту мешавад, агар ту аз таҳти дилат ба назди Ӯ биёӣ ва тайёр бошӣ дар ҳар чизе, ки Ӯ ба ту гӯяд, итоат кунӣ.

Вақте ки Худо туро мебахшад ва қабул мекунад, ту муҳаббаташро ҳис мекунӣ ва бо Ӯ муносибат пайдо мекунӣ, ки ҳеҷ чиз онро аз ту гирифта наметавонад. Ин муносибат фақат он вақт вайрон мешавад, агар ту аз Худо рӯй гардонӣ.

Вақте ки ту ба шинохтани муҳаббати Худо мебиёӣ ва дӯст доштани худро бас мекунӣ, ту бехатариро пайдо мекунӣ. Ту худро бехатар ҳис мекунӣ, чунки медонӣ ки туро дӯст медоранд, ва аз барои ин дилат кушода мешавад, то ки барои дигарон ҳақиқатан ғамхорӣ карда тавонӣ. Ту дигар ин қадар бисёр ташвиш намекашӣ, ки чӣ тавр одамон ба ту рафтор мекунанд. Ту мебинӣ, ки акнун ту барои мӯҳтоҷиҳои ёронат ташвиш мекунӣ ва хоҳиши самимӣ пайдо мекунӣ, то ки ба Худо, ки туро дӯст медорад, хизмат кунӣ. Вақте ки худпарастию худдӯстиро дур кунӣ, Худо туро баракат медиҳад ва ақлатро барои ҳақиқатҳои зиёд мекушояд. Таълимот дар 1-ум нома ба Қӯринтиён боби 13 ба ту ёрдам медиҳад, то ки инро фаҳмӣ.

Худо инчунин дар замин оила дорад. Ӯ метавонад туро ба назди оилааш роҳнамоӣ кунад ва дар он ҷо ту онҳоеро меёбӣ, ки ба Ӯ хизмат мекунанд ва хосташро иҷро мекунанд. Ин оила Калисои Ӯ аст. Исо гуфт: “Аз рӯи ҳамин ҳама хоҳанд донист, ки шогирдони Ман ҳастед, агар якдигарро дӯст доред” (Инҷили Юҳанно 13:35). Ин муҳаббати самимӣ аст, ки ғамхорӣ, ҳамдардӣ ва ислоҳ мекунад.

Агар хоҳед зиёдтар дар бораи муҳаббат фаҳмед, Инҷили Юҳанноро хонед. Боби панҷоҳу сеюми китоби Ишаъёро хонед, ки дар он ҷо пайғамбар дар бораи қурбонии Исо пешгӯӣ кард, ки Ӯ барои мо меоварад. Ваъдаҳоеро дар Забур 90-ро хонед. Ин ҷойҳои Навиштаҷотро хонед: Забур 22 ва 1-ум Қӯринтиён 13. Бигзор Худо шуморо роҳнамоӣ кунад, вақте ки онро мехонед.

Танҳоӣ ва бадбахтиат ба охир расида метавонад. Бигзор Худо ҳаётатро ба зери назорат гирад. Муҳаббати Худоро аз сар гузарон, ки он баракати бузургтарин барои одам аст. Бигзор Худо туро баракат диҳад.

Агар дар ҷустуҷӯат ба ту кӯмаки зиёдтар лозим бошад, ба суроғае, ки дар саҳифаи охирини ин китобча қайд шудааст, мактуб навис.

1-ум Қӯринтиён 13:1-8, 13

“Агар ба забонҳои одамон ва фариштагон сухан ронам, лекин муҳаббат надошта бошам, — ман миси ҷарангосзанандае ё санҷи садодиҳандае гардидаам. Агар бахшоиши нубувват дошта бошам, ва тамоми асрорро донам, ва дорои ҳар гуна дониш ва тамоми имон бошам, ба тавре ки кӯҳҳоро кӯчонида тавонам, лекин муҳаббат надошта бошам, — ман ҳеҷ ҳастам. Ва агар тамоми дороии худро тақсим кунам ва ҷисми ҳудро ба сӯхтан диҳам, лекин муҳаббат надошта бошам, — ҳеҷ манфиате намебинам.

Муҳаббат пуртоқат ва бошафқат аст, муҳаббат ҳасад намебарад, муҳаббат бо худ намеболад, мағрур намешавад, бадкирдорӣ намекунад, нафъи худро толиб нест, ба хашм намеояд, ба дил кина намегирад, аз зулм шод намешавад, балки аз ростӣ хурсанд мешавад; ҳама чизро рӯпӯш мекунад, ба ҳама чиз боварӣ дорад, ба ҳама чиз умед мебандад, ба ҳама чиз тоб меоварад.

Муҳаббат ҳаргиз хотима намеёбад, гарчанде ки нубувватҳо хотима хоҳад ёфт, забонҳо хомӯш хоҳад шуд ва дониш ботил хоҳад гашт.

Аммо ҳоло ин се чиз боқӣ мемонад: имон, умед, муҳаббат; вале муҳаббат калонтарини онҳост.”

Тамос бо мо

Дархости рисолаҳо

Гӯш кун! Кӣ туро фарёд мекунад?

The listening lamb

Инҷили Юҳанно 10:1-18

Ягон бор шунидаӣ, ки ягон одам номи туро фарёд мекард, лекин намедонистӣ овозаш аз куҷо меомад? Ё шояд овозашро ба зӯр мешунидӣ, чунки дар гирду атрофат ғалоғулаи зиёд буд.

Гӯш кун, овозе туро фарёд мекунад. Туро!

Матни пурра: Гӯш кун! Кӣ туро фарёд мекунад?

Ту кӣ ҳастӣ? Номи ту чист? Ту аз куҷо омадӣ? Ту дар куҷо зиндагӣ кардӣ? Ту ба куҷо меравӣ?

Ту номи деҳаатро медонӣ. Шояд дар ягон ҷои дигар ҳеҷ вақт набудӣ. Аммо медонӣ, ки деҳаат қисми кишвари калон аст ва ҳама кишварҳо қисми ҷаҳони бузург аст.

Китоби Муқаддас

Ҷаҳон тахминан 6000 сол пеш офарида шудааст. Худо онро офарид. Худо китобе дорад номаш Китоби Муқаддас аст, ки дар он нақл шуда аст чӣ тавр Худо ҷаҳонро офарид, чӣ тавр марду зани аввалро офарид. Худо одамро ба шабоҳати худ офарид.

Аз он вақт боз кӯдакон таваллуд мешаванд. Аз он вақт боз одамон вафот мекунанд. Ҳазорону ҳазорон одамон ба дунё меоянд ва мефавтанд.

Ту аз падару модарат таваллуд шудаӣ. Лекин дар асл Худо туро офарид. Ӯ ҳама чизро офарид. Оё фикр кардӣ чӣ қадар аҷоиб Худо ҳама чизро офарид ва чӣ тавр туро офарид?

Падару модарат ба ту ном додаанд. Худо номи туро медонад. Ӯ номи ҳар одамро медонад, новобаста аз он дар кадом забон бошад. Ӯ ҳама чизро медонад.

Худо ҳамаашро дар бораи мо медонад, чунки Ӯ моро офарид. Ӯ моро дӯст медорад, чунки мо аз они Ӯ ҳастем. Ӯ Падари осмонии мо аст ва барои мо аз падару модарамон дида бештар ғамхорӣ мекунад.

Худо

Худо ҳама вақт вуҷуд дошт. Ӯ абадан зинда аст. Барои ҳамин вақте ки Ӯ ҳаёташро ба мо дамид, мо ҳам махлуқи абадӣ шудаем. Не, ҷисми мо не, он мемуранд, лекин ҷонамон абадан зиндагӣ мекунад.

Ту Худоро мешиносӣ? Шояд ту савол дошта бошӣ: “Худо кӣ аст? Ӯ дар куҷо ҳаст?”

Оё ту дар ҳақиқат Худоро шинохтан мехоҳӣ? Албатта, ту шинохтан мехоҳӣ. Дар дохилат ту Худоро шинохтан мехоҳӣ.

Ту Худоро ҳеҷ гоҳ надидаӣ, дуруст? Не, лекин ин маъно надорад, ки Худо нест.

Фақат як Худо ҳаст. Ҷо барои дигар худо нест, чунки ҳамон, ки дар аслу ҳақиқат Худо аст осмон ва заминро пур мекунад. Ӯ дар айни лаҳза дар ҳама ҷо аст.

Худо дар осмон сукунат дорад, ин макони зебо дар боло, лекин Худо инчунин дар дилҳои ҳамон одамоне сокин аст, ки ба овозаш итоат мекунанд.

Чӣ тавр ман Худоро шиносам? Шояд ту ин саволро дошта бошӣ. Худо нақшаи аҷоиб дорад ва мехоҳад нишон диҳад чӣ тавр мо Ӯро шинохта метавонем.

Худо Писари ягонаи худро – Исоро аз осмон фиристод, то ки ба одамизод нишон диҳад, ки Худо чӣ гуна аст ва чӣ хислат дорад. Худо ва Исо як ҳастанд.

Писари Худо ба таври мӯъҷизаовар ҳамчун кӯдак таваллуд шуд ва ба воя расид. Баъд Исо давоми се сол ба одамон дар бораи муҳаббати Худо, Падари худ, нақл мекард. Исо ба одамон мегуфт, ки Худо муқаддас аст ва гуноҳро дидан ва тоқат карда наметавонад.

Баъд Худо роҳеро барои мо кушод, то ки мо аз гуноҳҳоямон наҷот ёбем. Худо иҷозат дод, ки одамони шарир Писараш Исоро ба салиб мехкӯб кунанд. Ӯ ҷони худро қурбонӣ кард – муҳаббаташ ин қадар бузург аст!

Ӯ қурбоние шуд, ки метавонад барои гуноҳҳои тамоми ҷаҳон кафорат диҳад – ҳар гуноҳе, ки ту кардаӣ, ҳар гуноҳи ҳар писарак, ҳар духтарча, ҳар зан ва мард.

Оё Исо дар салиб монд? Оё Исо дар қабр монд? Не, баъд аз се рӯз Ӯ бо ғалаба аз мурдагон зинда шуд. Пас Ӯ ба осмон рафт ва он вақтеро интизор аст, ки Худо гӯяд ки ин ҷаҳон бояд ба охир расад. Баъд Ӯ тамоми одамизодро одилона доварӣ мекунад.

Ту Инҷили Юҳанноро дорӣ? Боби 10-ро хон. Юҳанно навишт, ки Исо ба мардум чӣ мегуфт. Гуфтаҳои Ӯ имрӯз ҳам барои мо эътибор дорад. Исо гуфт, ки Ӯ чӯпони нек аст ва ҷони худро барои барраҳояш медиҳад. Мо рама ҳастем. Онҳое, ки барраҳои Ӯ ҳастанд, овозашро мешиносанд. Ӯ онҳоро ном ба ном мехонад. Онҳо аз ақиби шахси бегона намераванд.

Бегона - овози дигар

Ин шахси бегона кӣ аст, ки аз ӯ бояд гурезем? Оҳ, вай дузд аст! Вай тамоман ғами гӯсфандонро намехӯрад. Вай дурӯғгӯй аст. Дар вай ростӣ нест. Вай шайтон аст. Вай душмани мо аст, иблис аст.

Лекин пеш аз ҳама вай душмани Худо аст. Пештар вай фариштаи нек буд, дар осмон бо Худо буд. Аммо вай мағрур шуд ва худро аз Худо болотар бардошт. Вай бар зидди Худо ҷангид ва бисёр фариштаҳои дигар ба вай ҳамроҳ шуданд. Худо ғолиб баромад, чунки тамоми қувват дар дасти Ӯст. Барои ҳамин Худо шайтонро ва ҳамаи пайравонашро аз осмон ронд. Барои ҳамаи он шайтон аз Худо нафрат дорад.

Аз барои он, ки вай ҳеҷ вақт ба Худо наздик шуда наметавонад, вай ғазабашро бар зидди офариниши Худо, одамони ҷаҳон мерезад. Азбаски вай гуноҳ кард, вай кӯшиш мекунад ҳамаро ба гуноҳ андозад. Гуноҳ дигар ҳеҷ вақт ба осмон дохил шуда наметавонад.

Ҷои дигар ҳаст, ҷое, ки Худо барои шайтон ва девҳояш офарид. Ин дӯзах аст. Дӯзах ин ҷои азобу уқубат аст. Ин оташи сӯзон аст, ки ҳеҷ гоҳ хомӯш намешавад. Ин ҷоест, ки шайтон ва пайравонаш ҷазои абадӣ мегиранд. Ин ҷои даҳшатовар аст ва Худо маҷбур мешавад моро ба он ҷо фиристад, агар мо интихоб кунем, ки ба овози шайтон гӯш кунем.

Шайтон намехоҳад, ки мо дар бораи дӯзах фикр кунем. Вай намехоҳад, ки мо дар бораи Худо фикр кунем. Аз барои ҳамин вай кӯшиш мекунад диққати моро аз Худо дур кунад. Шайтон кӯшиш мекунад моро маҷбур кунад, то ки мо ба овозаш гӯш кунем.

Оё ту дар дохилат ин овози дигарро, овози бегонаро шунидаӣ?

Баъзан вай моро бовар мекунонад, ки вай барои мо чизҳои нағз пешниҳод мекунад. Баъзан вай мехоҳад, ки мо фикр кунем: “Ман аз дигарон беҳтар ҳастам. Ман муҳим ҳастам. Аввал ман. Ман қасос мегирам. Ман бояд барои ҳуқуқҳоям мубориза барам. Дуздидан мумкин аст, фақат ки маро дастгир накунанд. Ҳама дурӯғ мегӯянд, ман ҳам метавонам. Фикрҳои нопок он қадар бад нестанд - охир ҳеҷ кас намедонад, ки ман дар бораи чӣ фикр мекунам. Гуфтани суханони дашном барои хандондан мумкин аст.”

Ва дар вақтҳои дигар шояд ту бисёр сахт рӯҳафтода шудаӣ ва чунин фикр меомад: “Ман одами ношоям ҳастам, чаро зиндагиро давом диҳам?”

Ҳамаи ин овози шайтон аст. Вай дурӯғгӯй аст. Аз барои ҳамин вай мехоҳад, ки мо ҳам дурӯғгӯй шавем. Вай дузд аст ва барои ҳамин мехоҳад, ки мо ҳам дуздӣ кунем. Вай қотил аст ва аз барои ҳамин кӯшиш мекунад, ки мо ҳам аз дигарон нафрат кунем.

Вақте ки ту ба ин овоз гӯш мекунӣ, чӣ тавр худро ҳис мекунӣ? Оё худро дар дохилат нағз ҳис мекунӣ? Не, аз барои ин овоз ту худро бадбахт ҳис мекунӣ. Аз барои он ту пинҳон шудан мехоҳӣ. Шайтон ин гуна аст. Вай корҳояшро дар торикӣ кардан нағз мебинад.

Исо - овози чӯпон

Ту Исо, чӯпони некро мешиносӣ? Ту мехоҳӣ барраи Ӯ шавӣ? Ту мехоҳӣ овозашро шиносӣ?

Албатта, ту метавонӣ. Лекин аввал ту бояд дигар ба овози бегона гӯш накунӣ.

Акнун, вақте ки ту хомӯш хастӣ, ту овози нарми Исоро мешунавӣ, ки туро мехонад, то ҳаётатро ба Ӯ бубахшӣ. Ту мешунавӣ чӣ тавр Ӯ ба ту мегӯяд, ки ту барои ҳамаи гуноҳҳоят тавба карда, онҳоро эътироф кунӣ.

Шояд рӯзе, вақте ки ту бисёр ором будӣ, ту фикр мекардӣ: “Ман бо тамоми бор ва ташвиши худ чӣ кор кунам? Ман мехостам одами нағз бошам. Ман мехоҳам дар ҷое бошам, ки дигар гурусна ва касал набошам. Вақте ки ман вафот кунам, бо ман чӣ мешавад?”

Ва шояд боз бисёр фикрҳои дигар доштӣ. Ин овози Исо аст, ки туро фарёд мекунад.

Оё баъзан ту худро ғамгин ҳис мекунӣ, лекин ҳатто намедонӣ барои чӣ? Ё худро танҳо ҳис мекунӣ, вақте ки ҳатто танҳо нестӣ? Шояд ин аз барои он, ки ту ташнаи Худо ҳастӣ, ташнаи Худое, ки туро офарид ва туро дӯст медорад. Ӯ чӯпоне аст, ки гӯсфандони гумшудаи худро фарёд мекунад. Ӯ фарёд мекунаду фарёд мекунад ва туро меҷӯяду меҷӯяд!

Вақте ки ту овози Чӯпонро мешунавӣ, ба Ӯ ҷавоб деҳ. Ба Ӯ бигӯй, ки ту барои гуноҳҳоят афсӯс мехӯрӣ. Ба Ӯ бигӯй, ки худро чӣ тавр ҳис мекунӣ, ва аз Ӯ хоҳиш кун, ки туро наҷот диҳад. Ин дуохонӣ аст.

Ту ягон бор ба Худои осмон дуо хондаӣ? Ҳоло инро кун. Ӯ туро мешунавад ва мефаҳмад. Ӯ ба ту оромие, ки ту меҷӯӣ, мебахшад.

Оё ту мехоҳӣ барраи Ӯ шавӣ ва овозашро шиносӣ? Ӯ мехоҳад дӯсти ту шавад. Ӯ бори гуноҳатро мегирад. Ту худро дар дарун хушбахт ҳис мекунӣ. Ту монанди Ӯ нек ва меҳрубон мешавӣ. Ӯ ба ту ёрдам мекунад, ки ту тарсҳои худро мағлуб кунӣ.

Ҳатто агар дигарон туро аз барои масеҳӣ буданат масхара кунанд, ту медонӣ, ки Исо барои ту ғамхорӣ мекунанд. Ҳатто агар овози бегона туро васваса кунад, ту бояд ба Исо бовар кунӣ ва Ӯ ба ту ёрдам медиҳад, ки ту ғолиб бароӣ.

Вақте ки ту дар дастони меҳрубони Чӯпон бехатар ҳастӣ, ту медонӣ ки дар охир Ӯ туро ба хонаи зебову хушбахт мегирад ва дар он ҷо абадан бо Худо зиндагӣ мекунӣ!

Тамос бо мо

Дархости рисолаҳо

Муборизаи ҷони ту

A shield and sword

Дар шаҳри калони Париж дар Франсия ҳайкал барои ёдгории генерал Наполеон истодааст. Дар солҳои охири асри ҳаждаҳ ва аввали асри нуздаҳ тамоми Аврупо аз вай метарсиданд. Ғалабаҳои машҳураш дар ҷангҳо ва музаффариятҳои таъсирбахшаш то ба дараҷае расиданд, ки наздики тамоми Аврупо ба ғайр аз Англия зери идораи вай буд. Ин генерали ҳавобаланд орзуи идора кардани тамоми ҷаҳонро дошт.

Дар муҷассамаи Тоқи нусрат дар шаҳри Париж рӯйхат и ҳамаи муҳорибаҳои Наполеон, ки ӯ дошту дар он ғолиб баромад, навишта шудааст. Лекин дар он як муҳорибаи бисёр муҳим нест. Бале, дуруст! Задухӯрди таърихии Ватерлоо. Дар он Наполеон мағлуб шуд. Бахташ аз вай дур шуд. Ғурураш шикаст ёфт, чунки вай дар ин муҳорибаи бениҳоят муҳим мағлуб шуд. Баъд аз он ӯ бадарға шуд ва мисли одами манфур мурд.

Барои Наполеон чӣ фоида мешуд агар ӯ тамоми ҷаҳонро забт мекард, лекин муҳорибаи Ватерлооро аз даст медод? Яку якбора ҷалолу шуҳраташ ва тамоми дороиаш нест шуд. Ҳамаи ғалабаҳои гузаштааш дар ин шикасти ҳалокатовар ба ӯ фоида накарданд. Аз барои бохт дар ин мубориза ӯ ҳамаашро аз даст дод.

Матни пурра: Муборизаи ҷони ту

Ҳар ҷони бошуур дар зиндагиаш бо муборизаҳои бузурги рӯҳонӣ дучор мешавад. Натиҷаҳои ин муборизаҳо бисёр таъсир ва аҳамияти калон дорад. Бохт дар муҳорибаи Ватерлоо Наполеонро дар вақти зиндагиаш бадному беобрӯ кардааст. Бохт дар муборизаи ҷонат азобу уқубати абадӣ мебиёрад. Оё фикр кардаӣ, ки оқибати ногузири ҳаёти худпарасти бе Масеҳ чӣ мешавад?

Оё ту дар муборизаи ҳаётат мағлуб мешавӣ? Мубориза байни ҳаёт ва марг? Мубориза байни осмон ва дӯзаҳ? Мубориза байни худфидокунӣ ва худдӯстдорӣ, ҷонат ва шайтон? Исо гуфт: “Зеро ба одам чӣ фоида дорад, ки агар вай тамоми дуньёро ба даст оварад ва ба ҷони худ зиён расонад?” (Инҷили Марқӯс 8:36).

Фарқ надорад, ки агар мо дар ин олами ҷисмонӣ моликияти бисёр ё кам дошта бошем, агар мо ҷони худро аз даст диҳем, ин фоҷиаи бениҳоят бузург хоҳад буд! Тақдири абадиамон маҳкам мешавад. Одамони зиёд дарк намекунанд, ки бояд дар муборизаи калони рӯҳонӣ ҷанг кард. Шайтон ва ин ҷаҳон фаҳмиши онҳоро хира кардааст ва онҳо барои воқеияти мубориза бар зидди гуноҳ хуфта ҳастанд. Дар Китоби Муқаддас навишта шудааст: «Эй ту, ки ҳоб рафтаӣ, бархез ва аз мурдагон эҳьё шав, ва Масеҳ бар ту нур хоҳад пошид.» (Эфсӯсиён 5:14). Завлонаҳои гуноҳу шайтонро афшонда, парто. Ин муборизаро то ба охир бар! Ту аз марги табиӣ гурехта наметавонӣ, лекин ту аз марги абадӣ халос шуда метавонӣ. “Ва мамот ва дӯзах дар кӯли оташ андохта шуданд.” (Ваҳӣ 20:14). “Ки дар он ҷо кирми онҳо намемирад, ва оташ хомӯш намешавад.” (Инҷили Марқӯс 9:44). Агар ту мубориза барои наҷоти ҷонатро аз даст диҳӣ, тақдират абадан дар дӯзаҳ ва азобу уқубат мешавад.

Оё ту ягон бор истода, фикр кардаӣ, ки байни ту ва марг фақат як қадам ҳаст? Оё ту тайёр ҳастӣ аз остонаи вақт гузашта, ба абадият гузарӣ? Барои ба даст овардани ғалабае, ки туро ба хонаи осмонӣ мебарад, ту бояд ба назди Исо биёӣ, ки Ӯ “ба дунё омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад” (1-ум нома ба Тимотиюс 1:15). “Ҳоло Худо дар ҳар ҷо ба ҳамаи одамон амр мефармояд, ки тавба кунанд” (Аъмоли ҳаввориён 17:30). ҲОЛО! На пагоҳ ё ягон мавсими муносиби дигар. “Инак алҳол вақти мусоид аст, инак алҳол рӯзи наҷот аст.” (2-юм нома ба Қӯринтиён 6:2). Агар Масеҳ то ҳол дар дили ту нест, агар гузаштаат туро айбдор мекунад, агар ту то ҳол таваллуди навро аз сар нагузарондаӣ (Инҷили Юҳанно 3:3), пас дар оромӣ истироҳат накун. Тавба кун! Чӣ хеле, ки ҳастӣ ба назди Исо биё, чунки Ӯ назди дари дилат истода, тақ-тақ мекунад. Ӯ гуфт: “Агар касе овози Маро шунида, дарро воз кунад, назди ӯ даромада, бо ӯ таоми шом хоҳам хӯрд, ва ӯ бо Ман.” (Ваҳӣ 3:20). Шояд ту савол диҳӣ: “Оё дар ҳақиқат одами гуноҳкор наҷот ёфта метавонад?” Бале! Аз таҳти дилат ба назди Масеҳ бо имон биё ва Ӯро ҳамчун Наҷотбахши худат қабул кун, барои гуноҳҳоят тавба кун ва ба овози Рӯҳи Муқаддас гапдаро бош. Пас ту ғалабаро дар мубориза барои ҷонат ба даст мебиёрӣ. Ту на фақат дар ин ҳаётат аз оромӣ ва хурсандӣ, лекин инчунин аз ҷалолу хушбахтӣ бо Наҷотдиҳандаат дар абадият ҳаловат мебарӣ. Ҳазорҳо сол пеш пайғамбари Ҳизқиёл гуфт: “Ва агар шарир аз ҳамаи гуноҳҳое ки ба амал овардааст, тавба кунад...ва адлу инсофро ба амал оварад, ҳатман зинда хоҳад монд, ӯ нахоҳад мурд.” (Ҳизқиёл 18:21).

Агар ту ният дорӣ аз ҷаҳони пургуноҳ лаззат барӣ, дар охир ту монанди Наполеон дар муҳорибаи Ватерлоо мағлуб мешавӣ. Ту монанди шахси ғаркмешудагӣ бе наҷотдиҳанда ҳалокат мешавӣ. Ин тақдири абадӣ дар дӯзаҳ аст! Дасти Исои Масеҳро маҳкам гир, ки Ӯ камарбанди наҷоти хуб аст ва дер намекунад. Ӯ комилан ва ба пуррагӣ наҷот медиҳад (нома ба Ибриён 7:25). Абадият дар осмон! Пас ту монанди ҳаввори Павлус дар бораи муборизаи ниҳоӣ мегӯӣ: “Худоро шукр, ки ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ ба мо ғалаба бахшидааст!” (1-ум нома ба Қӯринтиён 15:57).

Ҷони азиз, ту метавонӣ ғалаба ё мағлубшавиро, осмон ё дӯзаҳро, Худои зинда ё шайтонро, абадияти пурҷалолу хушбахт ё мусибат ва азобу уқубати беохирро интихоб кунӣ. “Имрӯз ман ҳаёт ва мамотро, яъне баракат ва лаънатро ба шумо пешниҳод кардам; пас, ҳаётро ихтиёр намо.” (Такрори Шариат 30:19). Имрӯз Исоро интихоб кун!

Тамос бо мо

Дархости рисолаҳо