Рисолаи Инҷил ва Ҷомеаи Китоби Муқаддас

Хуш омадед ба Рисолаи Инҷил ва Ҷомеаи Китоби Муқаддас. Мақсадамон дар он аст, ки Хушхабарро ба ин ҷаҳон расонем, ки одам фақат аз рӯи файз ба воситаи имон ба Исои Масеҳ наҷот ёфта метавонад, ва бо ин роҳ супориши Исоро иҷро кунем.


Ту бахшида шудаӣ?

Оё ту бахшида шудаӣ? Ояндаи абадиат аз ҷавоб ба ин саволи ҷиддӣ вобаста аст. Дар Китоби Муқаддас гуфта шудааст: “Касе одил нест, як нафар ҳам нест” (нома ба Румиён 3:10). Дар ояти 23-и ҳамин боб қайд шудааст “Чунки ҳама гуноҳ карда, аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд”. Агар мо хоҳем, ки аз оқибати гуноҳ наҷот ёбем, мо бояд бахшиши Худоро ба даст биёрем. Рӯзе мо бо доварии Худованд дуҷор мешавем. “Зеро ҳамаи мо бояд пеши курсии доварии Масеҳ ҳозир шавем, то ки ҳар яке ба бадали амале ки дар ҳаёти ҷисми худ кардааст, хоҳ нек бошад ва хоҳ бад, бигирад.” (2-юм нома ба Қӯринтиён 5:10).

Мо рӯ ба рӯи абадият меистем ва аз барои ин донистанамон бисёр зарур аст, ки оё мо бахшида шудаем. Агар мо бахшида шуда бошем, моро ба осмон қабул мекунанд. Агар мо бахшида шуда набошем, мо ба дӯзахи абадӣ бо шайтону девҳоаш маҳкум мешавем. “Лекин вақте ки Писари Одам дар ҷалоли Худ бо ҳамаи фариштагони муқаддас меояд, он гоҳ бар тахти ҷалоли Худ хоҳад нишаст, ва ҳамаи халқҳо дар назди Ӯ ҷамъ хоҳанд шуд; ва онҳоро аз якдигар ҷудо хоҳад кард, мисли чӯпоне ки гӯсфандонро аз бузҳо ҷудо мекунад; ва гӯсфандонро ба тарафи рост ва бузҳоро ба тарафи чапи Худ ҷой хоҳад дод. Он гоҳ Подшоҳ ба онҳое ки ба тарафи рости Ӯ ҳастанд, хоҳад гуфт: “Биёед, эй баракатёфтагон аз Падари Ман, Малакутеро, ки аз ибтидои офариниши олам барои шумо муҳайё шудааст, мерос бигиред.” (Инҷили Матто 25:31-34). “Он гоҳ ба онҳое ки ба тарафи чапи Ӯ ҳастанд, хоҳад гуфт: „Эй малъунон, аз Ман дур шавед ва ба оташи ҷовидоние ки барои иблис ва фариштагони вай муҳайё шудааст, биравед” (ояти 41).

Чилу чор соат дар дӯзах

Ҷон Рэйнолдс

Яке аз ҳодисаҳои шавқовартарин дар бораи эҳё шудани одам, ки ман шунида будам, ин саргузашти аспдузди маъруф дар ноҳияи Ҷефферсон бо номи Ҷорҷ Леннокс аст. Ӯро дуюм маротиба ба ҳабсхона маҳкум карда буданд. Якум маротиба ӯро дар ноҳияи Седҷвик барои айни ҳамон ҷиноят – аспдӯздӣ – ба зиндон маҳкум карда буданд.

Зимистони соли 1887-1888 ӯ дар кони ангишт кор мекард. Ҳамон ҷое, ки ӯ кор мекард, ба назараш хатарнок намуд. Вай дар бораи ин ба афсари мутасаддӣ гуфт ва ӯ ҳамаашро тафтиш карду қарор карду дид, ки утоқаш бехатар аст, ва ба Леннокс фармуд то ба кораш баргардад. Зиндонӣ итоат карду корашро давом дод, лекин як соат нагузашта, бом афтид ва пурра ӯро зери шикастапораҳо монд. Ӯ ду соат дар ин ҳолат монд.

БАЪД АЗ МАРГ

Ҳоло ту зинда ҳастӣ, ту нафас мекашӣ, ҳаракат мекунӣ ва кор мекунӣ. Шояд ту дар шароити бароҳат ё дар қашшоқӣ зиндагӣ мекунӣ. Офтоб ҳамеша тулӯъ ва ғуруб мекунад; дар ҷое кӯдак таваллуд мешавад; лекин дар ҷои дигар нафаре вафот мекунад.

ТАМОМИ ЗИНДАГӢ

ФАҚАТ АНДОЗАИ МУВАҚҚАТӢ АСТ.

АММО,

БАЪД АЗ МАРГАТ ТУ БА КУҶО МЕРАВӢ?

Новобаста аз он, ки ту диндор бошӣ,

ё ба ягон дин эътиқод надошта бошӣ—

Ту ба ҳар ҳол ба ин саволи аз ҳама муҳим

бояд ҷавоб диҳӣ,

чунки баъд аз зиндагии кӯтоҳи заминӣ

ҳар инсон ба тақдири абадиаш меравад. (китоби Воиз 12:5)